اسرائیل جنایت می­کند، بی بی سی حمایت می­کند

این روزها خبرهای مربوط به غزه در صدر خبرگزاری ها قرار دارد. خبر 17 روز جنگ حماس و اسرائیل، حملات وحشیانه اسرائیل به زنان و کودکان، خبر کشته شدن بیش از 900 نفر و زخمی شدن بیش از 4000 نفر در غزه. اینکه نیمی از کشته شدگان زنان و کودکان هستند. استفاده از بمب های فسفری، هدف قرار دادن مستقیم خانه ها با گلوله های توپ از دریا، هدف قرار دادن مساجد، خانه های مسکونی، مدارس و ... با نشانه گیری دقیق از هلیکوپتر و هواپیماهای اسرائیلی. تمامی فجایع و جنایاتی که در غزه در حال انجام است در صدر خبرهای تمام خبرگزاری هاست.

اینها خبرهایی است که نه تنها از شبکه خبر جمهوری اسلامی یا العالم و Press TV بلکه از شبکه های خبری وابسته به اسرائیل مانند بی بی سی، سی ان ان، فاکس، اسوشیتد پرس و حتی یاهو نیوز (که معمولا از اسوشیتدپرس نقل می­کند) یا شبکه های سازش­کار مانند الجزیره و العربیه هم برای عموم مردم جهان پخش میشود.

حال سوال اینجاست که چرا به یکباره این عناصر وابسته که در گذشته همگی باتفاق اخبار مربوط به فلسطین را سانسور می کردند، تصمیم به افشای این جنایات گرفته اند؟ آیا این عناصر روند گذشته خود را تغییر داده­اند؟ آیا دیگر تمایلی به حمایت از اسرائیل ندارند؟

اولین پاسخی که می­توان به این پرسش داد اینست که این شبکه های خبری، اکنون که ملت ها از جنایات اسرائیل آگاه شده اند، اگر این اخبار را سانسور کنند مقبولیت خود را بین افکار عمومی از دست خواهند داد. این پاسخ تا حدودی درست است. نمونه آن هم اتفاقی است که برای شبکه تازه تاسیس العالم در حین جنگ 33 روزه افتاد. بسیاری از شبکه های عربی زبان اتفاقات جنگ 33 روزه را سانسور می کردند اما العالم این اخبار را سانسور نکرد و نتیجه هم این شد که این شبکه تازه تاسیس به ناگاه از اقبال عمومی بین مردم عرب زبان برخوردار گشت و جای خود را در میان شبکه های قدیمی تری مانند الجزیره باز کرد.

اما ترس از کاهش اقبال عمومی و شبکه های دیگری که اخبار را سانسور نمی کنند نمی تواند تنها دلیل برای چنین بازتاب خبری گسترده باشد. پاسخ واضح تر به این پرسش اینست که اسرائیل از پوشش و تحلیلی که خبرگزاری های جهان ارائه می دهند سود می برد. اما چگونه؟

مطمئنا این روزها با افراد زیادی درباره غزه بحث کرده اید. شاید این استدلالات برای شما آشنا باشد. اینکه درست است که اسرائیل جنایت کار است، اما چرا حماس با چنین قدرتی درگیر می شود؟ چرا حماس از خون مردمش مایه می گذارد؟ اسرائیل وحشی است. پس چرا حماس شرایط او را قبول نمی کند؟ چرا حماس به اسرائیل موشک می زند که اسرائیل هم مجبور شود مردم غزه را بکشد؟!!

استدلالاتی که با پیش فرض دانستن جنایت اسرائیل و قدرت آن، به حماس خرده می گیرد که چرا با اسرائیل جنگ می کند. این روزها شبکه های خبری حتی فجایع غزه را بسیار بزرگتر از آنچه هست نشان می دهند، تصویر قطعه قطعه شدن کودکان و ... را به وضوح نشان می دهند تا مردم دنیا بدانند که اسرائیل چه رژیم جنایتکاری است، از این رژیم بترسند و دست به دامان حماس شوند تا مقاومت را رها کرده و شرایط اسرائیل را بپذیرد. اسرائیل که با ادعای پنجمین ارتش دنیا و با پشتیبانی کامل آمریکا و استفاده از پیشرفته ترین سلاح های آمریکایی نتوانسته جلوی کلاشینکف، آرپی جی و موشک های دست ساز مقاومت بایستد، دست به دامان حملات خبری شده و سعی در وحشتناک نشان دادن خود و بزرگنمایی جنایات خود دارد تا بلکه از این راه افکار عمومی را بر علیه حماس تحریک کرده و با کشتن بسیاری از مردم غزه، مقاومت آنها را در هم بشکند.

اما اتفاقی که هم اکنون در غزه در حال رخ دادن است نشان دلاوری، شجاعت و رشادت این مردم است. همه عالم بدانند این مردم مسلمان از خون خود می گذرند، اما تن به ذلت و سازشکاری نخواهند داد. این ملت هم اکنون در حال دفاع از تمامی مسلمانان است چرا که اگر هیمنه اسرائیل در غزه شکسته شود، دیگر آبرویی برای او نخواهد ماند و چه بسا از درون متلاشی شود.

پیش بینی تحلیل گران جنگ این است که اگر جنگ اسرائیل طولانی شود، این رژیم مجبور به اتمام جنگ می شود، روزنامه صهیونیستی هاآرتص دیروز نوشت: «اگر اسرائیل به جنگ ادامه دهد، جبهه داخلی اسرائیل از هم می پاشد». همچنین سخنگوی اولمرت از نزدیک بودن پایان حملات گفت و اولمرت هم گفت که اسرائیل به اهداف خود بسیار نزدیک شده. (فارسی این حرف یعنی ما در حال سوسک شدن هستیم!!).

البته این حرفها ممکن است از روی فریب باشد و ما در روزهای آتی شاهد جنایات بیشتری باشیم، اما چیزی که مسلم است اینست که اگر ملت فلسطین به اندازه 20 روز دیگر پشت حماس بایستند، ماجرای جنگ 33 روزه و شکست اسراییل تکرار میشود.

آنچه که اهمیت دارد این است که در این برهه ما باید با تمامی توان از مقاومت مردم غزه و از دولت مردمی حماس حمایت کنیم، از اهمیت این مقاومت، دستاوردهای آن و ابعاد این پیروزی بگوییم تا افکار عمومی به حماس امیدوار شود و از او برای مقاومت جانانه اش حمایت کند که این پیروزی، پیروزی تمام اسلام بر تمام کفر خواهد بود ان­شاءالله

علی آرام

وظیفه ی ما چیست؟

"همه‌ی مجاهدان فلسطين و همه‌ی مؤمنان دنيای اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بی‌دفاع غزه‌اند و هر كس در اين دفاع‌ مشروع و مقدس كشته شود شهيد است و اميد آن خواهد داشت كه در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلی‌الله‌عليه‌وآله‌ محشور شود."

رهبر معظم انقلاب

"وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد/ارتش دنیا نتواند که جوابم دهد" این شعار برای همه ی ما آشناست. یا شعار "ای رهبر آزاده آماده ایم آماده" حتماً خیلی از ماها این سخن شهید آوینی را هم شنیده ایم که "باید شیپور جنگ نواخته شود تا مرد از نامرد شناخته شود". برایم در هاله ای از ابهام بود که در این شرایط و با توجه به پیامی که آقا داده اند وظیفه ی من چیست؟ بر خود لرزیدم "این هم حکم جهاد" آیا آماده ایم؟ یا مثل خیلی ها شعارمان این است که ای رهبر آماده آزاده ایم آزاده! الحمدا... هنوز یافت می شوند کسانی که اگر بی حالی و رخوت ما شور و حال
آن ها را نگیرد، شعله ی ایمان و غیرت آن ها دشمنان را بسوزاند! خیلی از ماها خوابیم و خواب شبمان را ترجیح می دهیم! ولی باز این هم که نمی شود، وظیفه ی همه ی مردم که این نیست که بیدار باشند! یک عده ای باید باشند که بیدار کنند بقیه را، خیلی ها خواب برایشان سنگین می شود، مخصوصاً حالا که دم دمای صبح ظهور است (خواب در وقت سحر گاه گران می گردد).

دوستم می گفت ای بابا ما را چه به فلسطین؟ مگر ما خودمان کم بدبختی داریم؟ کم فقیر و بیچاره داریم؟ سرمان تو کار خودمان باشد بهتر نیست؟ به او گفتم برادر چه می شد اگر عوض می شد جای ما و آن ها؟ به او گفتم به نظرت عجیب نیست که به همین راحتی همان چیزی را بگوییم که دشمن مسلم ما از ما می خواهد!

البته آن هایی هم که سحر گاه ظهور را درک می کنند آن هایی نیستند که به ضرب و زور ساعت و رفیق و پدر و مادر برای نماز بیدار می شوند تا برای خدا قیام کنند! آن هایی که قدری از مرزهای مادی و معمولی فراتر می روند و ادعای انتظار امام زمان (عج) را دارند، همواره بیدارند و دل به بیدار کردن دیگران نمی بندند! آن ها مجالس عزاداری شان برای امام حسین (ع) همراه با یاد مصائب مظلومان عصر حاضر است و بی تفاوت از کنار کشتار های گسترده ی مردم در باریکه ی غزه نمی گذرند.

روح عزاداری برای امام حسین دفاع از مظلوم است، قیام برای خدا است. همان کاری که خود حضرت انجام دادند در برابر یزید و حکومت فاسد و ظالم او. زیر با ذلت نرفتند! راستی چه خواهد شد که اگر اکنون سیلی نزنیم به گوش اسرائیل جنایتکار؟

دو فردای دیگر هم نوبت خود ماست که تن به ذلت دهیم اگر امروز سکوت کنیم در برابر این ظلم آشکار که چنین وحشیانه بر برادران ما می رود. مگر یادمان رفته خطبه ی معروف جهاد در نهج البلاغه "...به من خبر رسید مردی از لشکر شام به خانه ی زن مسلمان و غیر مسلمان که در پناه حکومت اسلام بوده وارد شده و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره های آن ها را به غارت برده است در حالی که هیچ وسیله ای برای دفاع جز گریه و التماس کردن نداشته اند. لشکریان شام با غنیمت فراوان رفتند بدون اینکه حتی یک نفر آنان زخمی بردارد و یا قطره ی خونی از او ریخته شود، اگر برای این حادثه تلخ مسلمانی از روی اندوه بمیرد ملامت نخواهد شد و از نظر من شایسته است. شگفتا به خدا سوگند این واقعیت قلب انسان را می میراند و دچار غم و اندوه می کند که شامیان در باطل خود وحدت دارند و شما در حق خود متفرق اید. به شما حمله می کنند و شما حمله نمی کنید؟ با شما جنگ می کنند و شما جنگ نمی کنید، این گونه معصیت خدا می شود و شما رضایت می دهید ..."

الان به طرز وحشیانه ای مردم فلسطین را می کشند و هر انسان دیندار و بی دین دلش به درد می آید و تحمل نمی کند جنایات این دشمنان بشریت را.

محرم امسال با کربلائی دیگر عجین شده است، و باید در کنار روضه ی علی اکبر و علی اصغر که سلام خدا بر آن ها باد روضه ی کودکان و جوانان مظلوم فلسطین را نیز بخوانیم. اگر انصاف داشته باشیم با این همه شهید و زخمی هر روز ِ غزه عاشورا و گوشه گوشه ی ِ آن کربلاست. در واقع هر روزی که مظلومی در آن کشته شود عاشوراست و هرجائی که در آن خونی به ناحق ریخته شود کربلاست.

"حال ای جوان مرد بگو که از کدامین قبیله ای؟" وظیفه ی ما چیست؟ آیا به دعوت حسین زمان لبیک می گوئیم؟ یا می نشینیم؟

آیا حاضریم بریر ها و مسلم های عصر جدید باشیم که در صف اول جهاد افتخار بندگی می یابند؟ یا اینکه ...

"مردم بنده ی دنیا هستند و دین لقلقه ی زبانشان است تا زمانی که ضرری برای زندگی شان ندارد به دنبال آن می روند و آن گاه که ابتلاء فرا می رسد دین داران کم می شوند"

با مشارکت فیروز عبادی